Бэнэдыкт XVI: “Хрыстус уваскрос! Сапраўды ўваскрос!” – гэта вызнанне веры і жыццёвая пастава

Пасля заканчэння святочных набажэнстваў у Ватыкане, Бэнэдыкт XVI скіраваўся 24 красавіка ў сваю летнюю рэзідэнцыю ў Кастэль Гандольфа, дзе прабудзе ўвесь гэты тыдзень. Па традыцыі ў Велікодны панядзелак, Святы Айцец, прамовіў з вернікамі, сабранымі на плошчы перад Апостальскім Палацам, малітву “Regina Caeli”. У Каталіцкім Касцёле гэта малітва, на працягу велікоднага перыяда замяняе “Angelus”. Перад малітвай Папа звярнуўся да сабраных са сваімі разважаннямі:

“Дарагія браты і сёстры! - сказаў Пантыфік -

Surrexit Dominus vere! Alleluja! Уваскрасенне Пана азначае аднаўленне нашага чалавечага стану. Хрыстус перамог смерць, выкліканую нашым грахом, і вядзе нас да вечнага жыцця. Ад гэтай падзеі пачынаецца усё жыццё Касцёла і існаванне хрысціян. Сёння, у Велікодны панядзелак мы чытаем першае місійнае пасланне Касцёла, які толькі нараджаўся: “Гэтага Езуса, - кажа апостал Пётр, - уваскрасіў Бог, чаму ўсе мы сведкі. Вось, узнесены правіцаю Бога і, атрымаўшы ад Айца абяцанне Духа Святога, Ён выявіў тое, што вы бачыце і чуеце (Дз 2, 32-33). Адным з характэрных знакаў веры ва Уваскрасенне з’яўляецца хрысціянскае прывітанне “Хрыстус уваскрос! Сапраўды ўваскрос!”. Гэта вызнанне веры і жыццёвая пастава, адпавядае падзеі, якая адбылася з жанчынамі, апісанай у Евангеллі св. Мацвея: “І вось Езус, выйшаўшы ім насустрач, сказаў: Вітайце. Яны ж, падышоўшы, абнялі ногі Ягоныя і пакланіліся Яму. Тады кажа ім Езус: Не бойцеся. Ідзіце, паведаміце братам Маім, каб ішлі ў Галілею, там Мяне ўбачаць”. “Увесь Касцёл – пісаў Слуга Божы Павел VІ – атрымаў місію евангелізацыі. Уклад кожнага з’яўляецца важным для ўсёй справы. Касцёл застаецца адначасова змрочным і яскравым знакам адыходу Езуса і Яго прысутнасці. Яго працягам і наступнікам” (Evangelii Nuntiandi, 8 снежня 1975, 15).

Якім чынам мы можам сустрэць Хрыста і стаць больш верагоднымі Яго сведкамі? Св. Максім Турынскі казаў: “Калі хто хоча пазнаць Збаўцу, павінен перш за ўсё з верай прыняць Яго Боскасць і ўсім сэрцам паверыць у Яго прысутнасць у небе” (Sermo XXXIX a, 3), гэта значыць, павінен навучыцца пастаянна скіроўваць свой погляд, свае думкі і сэрца да вяршыняў Бога, туды, дзе знаходзіцца Уваскрослы Хрыстус. У малітве, падчас адарацыі, Бог сустракае чалавека. Тэолаг Рамано Гуардзіні заўважыў, што “адарацыя не з’яўляецца нейкім дапаўненнем, нечым другасным ... яна з’яўляецца вяршыняй нашага зацікаўлення, нашага значэння і быцця. У адарацыі чалавек пазнае тое, што мае чысты, просты і святы сэнс” (La Pasqua, Meditazioni, Brescia 1995, 62). Толькі калі мы звяртаемся да Бога, молімся да Яго, мы можам адкрыць найглыбейшае значэнне нашага жыцця, а наша штодзённае падарожжа будзе палымнець святлом Уваскрослага.

Дарагія сябры, Касцёл, на Усходзе і на Захадзе, сёння адзначае свята св. Марка Евангеліста, мудрага прапаведніка Слова і навучання Хрыста, як яго называлі ў старажытнасці. Ён таксама з’яўляецца апекуном Венецыі, куды, па волі Бога, я здзейсню пастырскі візіт 7-8 мая. Просім Дзеву Марыю, каб яна дапамагла нам верна і з радасцю выконваць місію, якую Увакрослы Хрыстус даверыў кожнаму з нас”.