Sot Kisha katolike kremtoi festën e Katedrës së Shën Pjetrit.

(22.02.2011 RV)Kjo festë tërheq vëmendjen e mbarë botës katolike mbi figurën e Shën Pjetrit dhe misionin e tij të veçantë, që ia besoi Krishti. Në të vërtetë historia na flet për dy katedra të Shën Pjetrit: para udhëtimit dhe martirizimit të tij në Romë, selia e magjisterit të Shën Pjetrit ishte në Antioki. E liturgjia i kremtonte këto dy seli të ndryshme në dy data të ndryshme: më 18 janar (në Romë) e më 22 shkurt (në Antioki). Pas rishikimit të Kalendarit u vendos që të dyja përkujtimet të kremtohen në një datë të vetme, më 22 shkurt. Festa – shkruhet në Mesharin Romak – me simbolin e Katedrës, vë në dukje misionin e Pjetrit si mësues e bari, besuar nga vetë Krishti, mision që vijojnë ta kryejnë pasardhësit e tij, si fillesë e themel i dukshëm i bashkimit të Kishës.
Katedra, në kuptimin e ngushtë të fjalës, është selia e përhershme e papës dhe e ipeshkvijve. Vendoset në Kishën-nënë të dioqezës (prej këndej edhe emri i saj katedrale). Është simbol i autoritetit të ipeshkvit dhe i misionit të tij ipeshkvnor në Kishën vendase. Ndërsa katedra e Shën Pjetrit tregon pozitën e prijësit në kolegjin apostolik, sipas vullnetit të vetë Krishtit, i cili i besoi Pjetrit detyrën të kulloste grigjën, dmth t’i printe popullit të Zotit, Kishës. Pjetri e kryen detyrën që Krishti ia caktoi para se të kryqëzohej, por edhe pasi u ngjall. Kryeson zgjedhjen e Matisë dhe i flet në emër të të gjithëve turmës, që rend për ta dëgjuar para çenakullit, ditën e Rrëshajëve, ashtu edhe para sinedrit. Vetë Erodi Agripa e di mirë se zhdukja e prijësit do t’i jepte një goditje për vdekje Kishës së sapolindur.
Në se prania e Shën Pjetrit në Antioki provohet në mënyrë të pakundërshtueshme, për ardhjen e Apostullit në Romë në vitet e para të Perandorisë së Klaudit, nuk kemi prova po aq të sigurta.
Megjithatë mund të themi se lulëzimi i krishterimit në kryeqytetin e perandorisë, që vërtetohet nga Letra e Shën Pali drejtuar Romakëve rreth vitit 57, nuk do të mund të kuptohej pa praninë e një misionari të klasit të parë. Pavarësisht nga data kur shkeli në Romë, ardhja dhe martirizimi i Shën Pjetrit në Qytetin e Amshuar vërtetohet nga tradita shumë të lashta, të pranuara edhe nga studiuesit jo katolikë. E këtë e vertetojnë në mënyrë të pakundërshtueshme edhe gërmimet që u bënë më 1939 me urdhër të papës Piu XII në Kriptën e Vatikanit, nën Bazilikën e Shën Pjetrit, rezultatet pozitive të të cilave u pranuan në mënyrë të njëzëshme.
Në kuadrin e festës së Katedrës së Shën Pjetrit, në Romë mbahet edhe Asambleja solemne e Rrethit të Shën Pjetrit, shoqatë e lashtë, themeluar në vitin 1869 nën papninë e Piut IX për të ndihmuar papën në veprimtaritë e tij, sidomos në mbështetje të nevojtarëve. Ndërmjet nismave të njohura të Rrethit, kujtojmë atë që njihet me emrin “Oboli i Shën Pjetrit”.